هسته ای هسته ای خدا نگهدار تو!

(این مطلب کاملا جدی است. اگر حوصله ندارید نخوانید)<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

سال 84 را بسیاری، سال هسته‌ای نامیدند و بعید نیست که سال 85، هسته‌ای‌تر باشد.

اما سرانجام مساله‌ی هسته‌ای ایران چه خواهد شد؟ این مهم‌ترین سوالی است که هنوز کسی قادر به پاسخ‌گویی آن نیست؟

شاید خواندن مقاله یا مطلبی درباره‌ی انرژی هسته‌ای، خیلی تکراری و خسته کننده باشد. از بس که در این یک سال گذشته در این باره شنیده‌ایم و خوانده‌ایم. بنابراین سعی می‌کنم در این مطلب تا حد امکان از کلیشه‌های موجود فاصله بگیرم تا شاید از تکراری بودن آن کاسته شود.

به اعتقاد من می‌توان 7 گزینه را به عنوان نتیجه‌ی پرونده‌ی هسته‌ای ایران در نظر گرفت:

1) تسلیم شدن غرب در برابر خواست ایران: اروپا که می‌خواست با به نتیجه رساندن پرونده‌ی هسته‌ای ایران مستقل از آمریکا عمل کند و نشان دهد که بدون آمریکا هم می‌تواند کاری بکند با مقاومت ایران و در نهایت مداخله‌ی مستقیم آمریکا در موضوع هسته‌ای ایران عملا ناکام ماند. با ورود آمریکا به بحث هسته‌ای ایران گزینه‌ی تسلیم شدن غرب در برابر خواست ایران تقریبا غیرمحتمل به نظر می‌رسد. چون آمریکا نشان داده است که هیچ‌گاه در برابر ایران کوتاه نخواهد آمد.

 

2) منصرف شدن ایران از دستیابی به انرژی هسته‌ای: قطعا غیرممکن‌ترین گزینه‌ی موجود همین گزینه است. فکر نمی‌کنم نیازی به توضیح داشته باشد.

 

3) ادامه‌ی گفت‌گو برای حل مساله‌ی هسته‌ای: به اعتقاد من گفت‌گو حتی اگر ادامه هم داشته باشد بی‌نتیجه خواهد بود. چون در حال حاضر بازیگر اصلی پرونده‌ی هسته‌ای ایران، نه اروپا، نه روسیه و نه هیچ کشور دیگری بلکه آمریکاست. در این شرایط گفت‌گوی ایران و آمریکا تقریبا غیرممکن است. بنابراین گفت‌گو با هر کشور دیگری بی‌نتیجه خواهد بود. به نظر می‌رسد که آمریکا هم تمایلی به گفت‌گو درباره‌ی این موضوع ندارد و این کشور تصمیم نهایی خود را مدت‌هاست که گرفته است. بنابراین این گزینه نیز تا حدودی منتفی خواهد بود.

 

4) جنگ روانی و تبلیغاتی: همان پروژه‌ای که بیشتر از دو سال است علیه ایران انجام می‌شود؛ اما شدت آن یکسان نبوده است. من فکر می‌کنم که جنگ روانی غرب همچنان و احتمالا با شدت بیشتر در سال جدید هم ادامه خواهد داشت.

 

5) تحریم اقتصادی ایران: یکی از گزینه‌هایی که احتمال بیشتری دارد تحریم اقتصادی ایران است. اما به دلیل این که تحریم ایران آسیب‌های فراوانی نیز برای غرب خواهد داشت آن‌ها بسیار محتاطانه این گزینه را دنبال خواهند کرد. شکی نیست که تحریم ایران اثرات بسیار شدیدی به خصوص بر بازار نفت خواهد گذاشت. در مجموع گزینه‌ی تحریم گزینه‌ای محتمل است.

 

6) همراهی برخی کشورها با ایران در مقابل آمریکا و اروپا: شاید احتمال این گزینه نیز بسیار کم باشد. کشورهایی مانند روسیه، هند و چین علی‌رغم موضع‌گیری‌هایی که داشتند در اجلاس شورای حکام به قطعنامه‌ی پیشنهادی علیه ایران رای مثبت دادند و پرونده‌ی ایران به شورای امنیت گزارش شد. گرچه عده‌ای عقیده دارند که گزارش به مفهوم ارجاع نیست اما به اعتقاد من گزارش پرونده‌ی ایران به شورای امنیت مقدمه‌ای بر ارجاع بود و قطعا این اتفاق نیز خواهد افتاد و باز به گمان من همین کشورهایی که ادعای حمایت از ایران را دارند به ارجاع پرونده‌ی ایران نیز رای مثبت خواهند داد. در مجموع هیچ یک از کشورهای مطرح شده حمایت جدی از ایران نخواهند داشت.

 

7) تهاجم نظامی به خاک ایران: آخرین گزینه‌ای که به نظر می‌رسد گزینه‌ی حمله‌ی نظامی به خاک ایران است. به دلیل این که نظرات من در این باره بیشتر از اینکه سیاسی یا تحلیلی باشد ایدئولوژیکی است و اعتقادی فعلا به آن اشاره‌ای نمی‌کنم. اما عقیده دارم که این گزینه شاید محتمل‌ترین گزینه باشد. این نکته را نیز نباید از نظر دور نگه داشت که هر جنگی که در مقطع کنونی صورت بگیرد منجر به یک جنگ جهانی خواهد شد. آمریکا نیز این را بهتر از هر کسی می‌داند که پیروز جنگ آینده، فرمان‌روای جهان خواهد بود. بنابراین تا زمانی که مطمئن نشود توان کافی برای پیروزی ندارد به هیچ عملی اقدام نخواهد کرد. سایر کشورها از جمله اروپا نیز منتظر اقدامی از سوی آمریکا هستند. تا همین جا شاید کافی باشد. (گفتن و نوشتن هر جمله‌ای در این باره می‌تواند مسؤولیت‌آور باشد.)

 

شاید برخی از دوستان بنده را به دشمن‌تراشی و توهم توطئه! متهم کنند. اشکالی ندارد. به هر حال هر کس آزاد است که عقیده‌ی خودش را ابراز کند و من نیز قطعا با گوش جان منتظر شنیدن و خواندن پاسخ‌ها و انتقادهای عزیزان هستم.

 

فقط چند جمله خطاب به کسانی که فکر می‌کنند با نرمش و کوتاه آمدن ما مساله حل می‌شود عرض می‌کنم. دوستی دارم که چند سال در روستایی مدیر مدرسه بود. تعریف می‌کند که گاهی برای آرام کردن دانش‌آموزانی که بی‌انضباطی می‌کردند یا درسشان خوب نبود تهدید می‌کردیم که «پرونده‌تون رو می‌دیم دستتون و اخراجتون می‌کنیم». تا اینکه یک روز یکی از همین دانش‌آموزان شلوغ و بی‌انضباط را به دفتر مدرسه بردم و پرونده‌اش را روی میز گذاشتم و باز هم همان تهدیدهای همیشگی که یک دفعه این بچه پرونده‌اش را برداشت و از دفتر خارج شد. دوستم می‌گفت که من دنبال این پسر دویدم و پرونده را از دستش گرفتم و او را به مدرسه برگرداندم.

حالا حکایت پرونده‌ی هسته‌ای ما هم مثل پرونده‌ی همین دانش‌آموز بازیگوش است و آمریکا هم مثلا مدیر مدرسه‌ی دنیا.

/ 2 نظر / 14 بازدید
مرورگر.کام

آخرين اخبار ايران و جهان در بزرگترين آرشيو خبري در ايران. خبر+عکس. :: اخبار را در www.moroorgar.com حرفه اي بخوانيد ::

mahdi

آخر وبلاگ تو کجاست ما نفهمیدیم؟؟؟؟